تاثیر واقعه عاشورا در شعر و ادبیات ایران(2)

________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

.

.

.

شفقنا- ریحانه حیدری: در بخش اول میزگرد شفقنا با محور «تاثیر واقعه عاشورا در شعر و ادبیات ایران» به ادوار تاریخی شعر اشاره و نقش حاکمان و تفکرات آنها بر شعر آیینی ارزیابی شد. در بخش دوم میزگرد به مسایلی که امروز شعر آیینی را درگیر کرده است می پردازیم.

عبدالجبار کاکایی درباره آفت های در روز جاری شعر آیینی شرح داد: دو اتفاق خیلی بد در شعر آیینی در روز جاری ما می‏فتد که به نظر من این صدمه زدن به فرهنگ اصیل عاشورایی است. یکی سخیف شدن مبحث یعنی پرداختن در سطح پایین به این مسئله است، یکی هم تحریف مسئله عاشوراست.

افشین علا گفت: در جمهوری اسلامی، در ام القری مذهب تشیع روحانیت ما تحت الشعاع مداحان قرار گرفتند اما باید هر کسی جایگاه خود را بداند، هر چیزی به جای خودش نیکوست. ما همچنان در مجالس اباعبدالله(ع) باید محور را سخنرانان، دانشمندان، روحانیون، دانشگاهیان و هر اندیشوری که در حیطه‏ علوم دینی کار می ‏کنند به ویژه روحانیت شیعه آنها را اصل قرار بدهیم. باید اینطور باشد که نسل جوان به این مسجد بروند به خاطر فلان روحانی، به حسینیه ای در آن نقطه بروند برای حضور فلان واعظ و … نه اینکه خیابان‏ های تهران به خاطر اینکه امروز فلان مداح محترم آنجا برنامه اجرا می‏ کند، بند بیایید.

در ادامه متن قسمت دوم میزگرد شفقنا با حضور عبدالجبار کاکایی شاعر و منتقد ادبی و افشین علا شاعر را می خوانید:

*در عید غدیر اشعاری در وصف حضرت امیر(ع) با غلو های باور نکردنی دست به دست می شد که ایشان را همطراز خدا می دانست «مثلا علی تو خدا، خدا تو، من گیج شدم» اما در مقابل آن شعر استاد شهریار قرار می گیرد که می گوید: «نه خدا توانمش گفت نه بشر توانمش خواند/متحیرم چه نامم شه ملک لا فتی را» که در آن اغراق شاعرانه دیده می شود نه غلو؛ به نظر شما اغراق هایی از نوع اول، آسیب هایی را متوجه شعر آیینی و حتی مذهب می کند؟

افشین علا: به نظر من در فیصله دادن به این گونه اغراق‏ ها این کار شهریار شاه بیت است؛ شما در آن، اغراق و غلوی که منافی با اعتقادات ما باشد را نمی‏بینید یعنی به تحیر اشاره کرده نه به الوهیت حضرت امیر(ع). شخصاً فکر می ‏کنم آن بیت شهریار نهایت تحیری است که ما می‏ توانیم نسبت به مولا علی(ع) داشته باشیم. شهریار خیلی رندانه و زیبا این اغراق را بیان کرده است بدون اینکه ادعای الوهیت برای مولا(ع) داشته باشد.

عبدالجبار کاکایی: ریشه‏ این تفکر انسان دقیق به تعالیم عرفا بر می گردد. عرض کردم متصوفه بر تفکر شیعی تاثیر گذاشتند، یکی از